Lee Konitz in Groningen (door Rudolf Hidskes)

Lee Konitz in Emmen tijdens een toernee met het Rein de Graaff trio.  eind 80? Een dag of twee ervoor had deze groep voor de SJIG in de Spieghel  gespeeld. Dat was zo goed dat wij hem ook wel in Emmen wilden horen spelen. Wij er heen met mijn auto: Sem, Bertram en ik. Een hilarische avond, Sem dronken en hoe dronkener hoe geestiger en welbespraakter. Het onbewuste ontwaakt en breekt door, niet gehinderd door inhibities.

Lee Konitz. Zozeer dat we van het lachen op de terugweg de auto stil hebben moeten zetten om vervolgens de weg kwijt te raken en via allerlei binnenwegen weer in Groningen terecht kwamen.

Lee Konitz, een muzikaal genie. Op  21 oktober 1965 vond ter gelegenheid van het 40 jarig bestaan  van de VARA een avondvullend jazzprogramma plaats in de concertzaal van de Harmonie Groningen. Toen nog niet afgebroken. Ik was daarbij. Chris Hinze trio met Cees See en Dick van der Capellen, Boy’s Big Band met Ted Curson op trompet en Lee Konitz. Met kwartet, waarschijnlijk met de ritmesectie van Boy Edgar. Een gebrilde intellectueel. Al beroemd in de jaren 40,Tristano leerling, de antipool van Charlie Parker.

Cool jazz. Een groot bewonderaar van Lester Young. Dat geniale had ik nog niet zo door, misschien kwam dat ook pas veel later in zijn muziek tot uitdrukking. Wel een mooi verhaal dat mijn klasgenoot Edo Huber mij de volgende dag trots kwam vertellen dat Konitz samen met Boy Edgar en diverse bandleden de nacht hadden doorgebracht met een hapje en een drankje bij hem thuis in dat prachtige herenhuis aan de Noorderhaven zz: Zijn vader, in opleiding tot specialist in het Academisch Ziekenhuis, kende Boy vanuit zijn studie  medicijnen. Zo doende.

Ergens in de jaren 80 trad Konitz met alleen Rein de Graaff op piano op in een kerkje op het Hogeland. Konitz legde in zijn aankondiging  de link met Bach. Daar deed het hem aan denken. Die kerk in combinatie met muziek. Heilige muziek. Bach op het Hogeland in de kerk  van Oostum, Garnwerd? Indrukwekkend duo concert. Rein zelden zo goed horen spelen en Lee  Konitz een melodies kunstenaar. Lester Young op altsax.

Konitz is eigenlijk een zanger, een zoeker naar mooie melodieën.  Zijn stem is zijn altsax. Een ontwikkeling die hij verder zou doortrekken in de loop van zijn muzikale leven. Alle overbodige noten, versieringen eraf. De toon wordt fragieler en breekbaarder. Net als hijzelf. De in muziek getransformeerde adem van een mens. Luister naar zijn opnamen met Paul Bley, zijn duo optredens in het 2de deciel van de 21ste eeuw-2010-218- met Dan Tepfer op piano. Allemaal  juweeltjes uit het American Songbook: Darn that dream,all the things you are What is this thing called love………Prachtige…..Liedjes die hij al 1000 maal gespeeld heeft, maar nooit 1x  op dezelfde manier. En steeds soberder.

Als programmeur van de Stichting Jazz In Groningen kon ik hem contracteren voor een optreden in Overstag, Zuiderdiep, de chique kroeg van Otse en Annechien waar de Sjig in de jaren ’90 zijn thuis vond. Met Mischa Mengelberg, Han Bennink en Ernst Glerum. Een top bezetting. Zonder subsidie, 2500 gulden gage.

Vrijdag 20 december 1991. Entree, 12,50. De tent zat stampvol, Otze kreeg het er benauwd van. De combinatie  Mengelberg -Bennink- Glerum- Konitz was een schot in de roos. Briljant concert. Evenals het affiche met het gouden saxofoontje in het midden gelardeerd door blauwe letters met de namen van de muzikanten van meesterontwerper Peter de Kan.

Poster Lee Konitz

Poster van Peter de Kan

 

Overigens staat er een foute bassist op het affiche vermeld, niet Harry Emmery zoals op het affiche staat vermeld, maar de latere Boy Edgar prijswinnaar Ernst Glerum was de bassist. Deze laatste belde mij een paar  dagen voor het concert op met de vraag of hij soms niet meedeed. Hij had het affiche ergens zien hangen. Domme slordige fout van mijn kant. Na dit overtuigende concert in Overstag trokken de heren muzikanten zich terug in een achterkamertje  van Overstag dat dienst deed als kleedkamer, zonder enige opmerking te maken over het concert zelf. Het was even stil  daar en de eerste opmerking van Konitz was:  “ who’s got the loot?”  Van spirituele kunst naar de alledaagse realiteit.

Rudolf Hidskes

Groningen, 27 januari 2019

Meer over Konitz.

De Stichting Jazz in Groningen wordt ondersteund door: