Abbey Lincoln in Groningen (door Rudolf Hidskes)

De stichting Jazz in Groningen (SJIG) organiseerde in de jaren 70 -80 regelmatig jazzconcerten in de sociëteit van de studentenvereniging Vera, later jongerencentrum, naast de Koffer en De Spieghel  hun podium. Zo ook op 24 januari 1980. Abbey Lincoln and her trio, John Duke bas, Douglas Sides drums en Phillip Wayne Wright aan de piano. Ik kende haar naam als echtgenote van Max Roach, maar wist weinig van haar muzikale kwaliteiten. Ze had in de eind jaren ’50  platen gemaakt voor het Riverside label met een topbezetting: Rollins, Hawkins, Kenny Dorham, Philly Jo Jones. Waarschijnlijk via de connecties met Roach. Abbey Is Blue , That’s Him, It’s Magic. Op een van die platen speelt ook een zekere Phillip Wayne Wright mee ,op piano. Later in de zestiger jaren maakte ze furore met de Max Roach combo met muziek die de rassendiscriminatie in de V.S. kritisch aan de orde stelde: We Insist, Freedom Now Suite.  Muziek van de Black Power beweging.

Die  winteravond in januari ’80, donderdag de 24ste, ging het daar niet over, over Black Power. Wel over de obstakels die je zo in je leven tegen komt. Verlies, de liefde en zo.  Met muziek als troost. Zo betoverde  deze vrouwelijke schoonheid -49 was ze toen- de 90 bezoekers met een concert van grote kwaliteit, intensiteit , intimiteit, geflankeerd door een subliem begeleidend trio onder leiding van pianist Phillip Wayne Wright.  Dezelfde. “Mr Wonder is truely  Wonder”, zegt zij over hem op een clubdate in maart van datzelfde  jaar in San Fransisco. Sophisticated Lady en Love Having You Around  zijn 2 cd’s uitgebracht in 2015  en’ 16  met opnamen  van maart 1980- ruim 1 maand na VERA – die het nivo en de sfeer van het Vera concert goed weergeven en evenaren. Vitaliteit, power, emotie. Muziek die mij telkenmale weer diep raakt. Ook de bezetting is, op de bassist na, dezelfde Philip Wayne Wright piano en Douglas Sides drums. Abbey komt in de buurt van, evenaart Billy Holliday. Zonder ook maar in enig opzicht een imitatie of een clone van Billy te zijn. Over het concert in Vera merkte zij op: “this is an enchanted night”.  Een betoverende avond. En dat was het. De magie van het woord ,van haar voordracht, haar dixi , van haar uitstraling ,een paradijsvogel in een studentenkroeg, zo  typeerde Renze de Vries haar in een terugblik  op dit concert  in 1999, bijna 20 jaar na dato.

In 1981 op mijn studiereis met Geerhard Schaap in  Scandinavië, vond ik in een jazzwinkeltje in Helsinki de plaat People In Me. Opgenomen in ’73. Met de muzikanten van de toenmalige Miles Davis groep.

Nog 2 keer zou miss Lincoln terugkeren in Groningen, op de jazzmarathon in ’83 en op 30 oktober 1999. Merkwaardigerwijs geeft mijn herinnering aan dat ik haar maar 2x keer gezien en gehoord heb. In Vera en in de Oosterpoort  in 1999. Opnamen van beide concerten in mijn bezit .Of zou het zijn dat ik het concert op de marathon ’83 gemist  heb vanwege de verjaardag van mijn dochter op  zondag 22 mei? Het geheugen is niet te vertrouwen! Nee. Mijn foto’s van Abbey zijn toch van het concert in 83?

Abbey Lincoln in De Oosterpoort Foto Rudolf Hidskes

 

Haar internationale bekendheid  nam toe in  de jaren die volgden, onder andere dankzij een platencontract met Verve. Bij nader inzien een van de grote jazz-zangeressen uit de jazzgeschiedenis in de traditie van Billie Holiday. Dat ik die  in topvorm gehoord heb in Vera en de Oosterpoort is een klein wonder. Zo mooi, zo intens, zo vol weemoedige levenswijsheid. The music is the magic of a secret world, zong ze. De tekst” music  is the Healing Force of the Universe”  zou van haar geweest kunnen zijn. Een week na het Vera concert, nam ze in Parijs de plaat  Painted Lady op, met Archie Shepp tenor en Roy Burrowes trompet, 4 februari 1980. Ook een juweel. Ze overleed een week na haar 80ste verjaardag in 2010. Blue Abbey.

 

 

 

 

 

De Stichting Jazz in Groningen wordt ondersteund door: